عینکی

روزنوشت های یک دندانپزشک بی تجربه

تلافی

نمی دانم چرا آدمها وقتی ناراحت می شوند شرم تمام اتفاقاتی که در آنها مقصر بوده اند، چهره ی ناراحت تمام کسانی که عامل ناراحتیشان بوده اند، حس "نمی دانم" تمام دوراهی هایی که اولشان گیر افتاده اند، و خلاصه تمام بدبختی هایشان یکباره هجوم می آورد و نگاه نمی کند که این آدم الان زخم خورده است و توان ایستادن و آماج شدن ندارد!


پ.ن: قبلن فکر می کردم من فقط این طوریم ولی تازگی ها از نوشته های چندین نفر که حتی نمی شناسمشان فهمیده ام که آنها هم!

 

 

   + مائده ; ٦:٥٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۳/٢٧
    پيام هاي ديگران ()