عینکی

روزنوشت های یک دندانپزشک بی تجربه

 

آيه اي از ابهام بر دلم نازل شد

                 روحي از وهم به دالان دلم باز دميد

                                 دل من, رهرو آيين بلند فرهاد

                                                                  ليلي از راه رسيد.

چشم در چشمانش

              گيسوانش در باد

                               در دلم مي جوشاند

                                                     شور مجنون , فرهاد

هر دو در جاده مرز تماشا در راه

                  شاخه ها شور تماشايي ما را ديدند

                                   سيبي از شاخه اي آويز به پايين افتاد.

سيب را داد به من

                  حرمت سيب سراپاي مرا آتش زد

                                                    هستي ام داد به باد

شور شيدايي من

          يک غزل باران بود

               شايدم ذره ي عشقي که به من داشت دلش

                                                    عشقي از جنس غرور

                                                         پشت ديوار دلش پنهان بود

دست در دستانش

       شور مجنون در ياد

              من به او مي گفتم :

                            سايبانت جاويد

                                    دشمنت بي بنياد

                                              او به من مي خنديد

من به او شيداتر

                او به من ايمان داشت

                           من يقيني ز بلنداي فلک بالاتر

همچنان گرم به شيدايي خويش

         غافل از آمدن يک پاييز

                     راه طوفان در پيش

                                 روز هاي تب رويايي من

                                                       از پس هم رفتند

يک سبد خاطره از نرگس و سيب

                            در دلم ماند به ياد

                                  تا که اين بخت حسود

                                          طالع شوم همان شور تماشايي ما

منکر خلقت سيب

             عاقبت شور مرا پايان داد

                                 از من انگار بريد

                                         کوله بارش برداشت

                                                         پشت هر لبخندش

    يک قدم فاصله تا ما مي کاشت

                  سيب از دست من افتاد زمين

                                    سيب را کاش که يکبار دگر بر ميداشت

گفتم اين بار دگر

              شايد از رنجش تکرار حضورم خسته است

                          ولي اي کاش که مي ديد چه سان قلب مرا

                                                  به تماشاي نگاهش بسته است

من سراپا ترديد

          او هم آواز غرور

                من به مهرش مشتاق

                            او به من مي خنديد

                                     مثل بيگانه اي از وادي دور

                                                            بي تلاطم بي شور

                                                                     مثل پايان عبور

ساحل خاطره اش موج را برد ز ياد

                           کاش او مي دانست

                                            شور بي مرز جنون

                                                               اشتياق فرار

ادامه دارد......

   + مائده ; ۱٠:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/٢۸
    پيام هاي ديگران ()