عینکی

روزنوشت های یک دندانپزشک بی تجربه

 

             اين هم قسمت اول شعري که قولش را داده بودم: 

قصه ليلي و شيرين و فراق                سوز مجنون و غم و ناله و داغ                                                              قصه اي تکراري است

 ليک تا عشق و دل و عاطفه با ما اينجاست

                                             مکتب ليلي و مجنون جاري است.

شرح افسانه ي من

             آيه عشق ولي از لاهوت  

                       ليک هم رنگ زمين        

                                 به مجازات هبوط

قصه ام يک طپش از عمق نگاه       

                   معني آيه سيب

                               قصه ليلي و ماه

پشت ديوار زمين 

                   آنطرف تر از ماه

                                            سايباني از نور

                                                                و خدا در درگاه

يک بغل آرامش 

                يک تلاطم اميد

                                    از پس ظلمت ها

                                                    قلب ما را مي ديد

مي شد از ما رنجور

                بند ما را مي ديد

    شايد او هم مي گفت :

                           "کاش اين بنده من , عشق را مي فهميد."

شايد او هم مي گفت :

                " بنده ام بي پرواست.

                             کاش او مي دانست,

                                                 قلب او سهم خداست."

و برامان بنوشت:

        "عشق و هجران و نبرد

                           روزي اهل زمين

                                    شد مقدر اينک

                                          ببريدش پايين."

عشق را آوردند

             آن طرفتر از ماه

                        هديه کردند به ما

                                      هديه اي از درگاه

آيه ي عشق به دلها تابيد

                 سيب سرخي افتاد

                                گويي از پشت خرابات زمين

                                           از پس آينه ها, باز خدا مي خنديد.

و خدا مي دانست

          دستهامان بسته است

                   عشق نا مفهوم است

                                     پر و بال پرواز

                                           در قفس بشکسته است

آيه ي افلاکي

          ليک اينک خاکي

                    يعني اين قلب بلا ديده من

                              بايد اين بار به جبران هبوط

                                               عشق را مي فهميد

                                                               يا خدا را مي ديد.

و خدا ديد که دل رنگ زمين است و فريب

          عشق آبي است غريب

                 پس به ما عشقي داد

                           عشقي از رنگ مجاز

                                    عشقي از جنس زمين

                                                           که شود باراني

      بپريم از قفس تنگ زمين

                                  و در آخر.....

                                                   پرواز

 

چطور بود؟ اگر مي خواهيد بقيه اش را بخوانيد , حتما برايم بنويسيد.    

   + مائده ; ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٢/٩/٢۸
    پيام هاي ديگران ()