عینکی

روزنوشت های یک دندانپزشک بی تجربه

 

گواهی می دهم که اول کلمه بود؛ و کلمه در بند کلمه نبود! و کلمه بر کلمه گواهی میداد!

دوشنبه داشتم توی دانشکده چرخ می زدم، که بر حسب اتفاق دستم به شماره ی آخر تسنیم رسید! همان نشریه ی انجمن اسلامی کل که وابسته است به اتحادیه انجمنهای اسلامی مستقل دانشجویان!

سرمقاله اش درباره نظرات آقای هاشمی رفسنجانی بود ولی من درباره این ها نمی خواهم بنویسم!
آخرهای سر مقاله همراه بودن آقای موسویان (همان متهم پرونده جاسوسی هسته ای ایران) با آقای هاشمی را نشانه ای بر از دست رفتن ایشان می دانست!
از آقای موسوی با اصطلاحی مشابه جاسوس معلوم الحال هسته ای یاد شده بود! !!!!
حالا امروز یک خبر منتشر شده
: دستگاه قضایی پس از تحقیقات وزارت اطلاعات آقای موسویان را از اتهام جاسوسی هسته ای مبرّا کرده است!!!!!!
آیا لازم است یادآوری کنم که: این وزارت اطلاعات، از اجزا محترم دولت محترم تر نهم است که دوستان تسنیمی ما به شدت آن را قبول دارند؟!!
پس فقط یک تبریک می ماند و یک سوال و یک پند برادرانه:

·         اول تبریک به جناب آقای موسویان: که آن قدر برایش حرف و حدیث درست کرده اند و آن قدر غیبتش را کرده اند که حالا خیلی از گناهانش بخشیده شده باشد! به واسطه همان حکم رسیدن ثواب اعمالمان به کسی که تهمتش زده ایم و غیبتش را نموده ایم! تازه بماند توهینهای دانشجویان به اصطلاح عدالت طلب معترضی که قبل از پایان جریان دادرسی در خیابان پاستور شعار می دادند که جاسوس هسته ای اعدام باید گردد! فقط از نویسنده ی پاسخ احتمالی این مطلب خواهشمندم که با پیش کشیدن بحث این که در شعار به هویت جاسوس اشاره نشده، منکر عجله این دوستان نشود! این روش کمی تکراری شده است!

·         دوم پند برادرانه: عزیز دل برادر، مدعی دل سوزی برای انقلاب و نظام، سالک راه حق اسلام، مگر دین تو دستور نداده که زود داوری نکنی؟ مگر تو نهی نشده ای از توهین و غیبت؟ آخر چرا وقتی فردی متهم است، حکم صادر می کنید برایش؟

به دوستی می گفتم: فقط نمرود نبوده که با خدا رقابت می کرده! حالا خیلی از ماها همپای خدا حکم می دهیم برای خلق الله!

·         سوم هم شعریست از شاعری توانا:

       شما کیستید؟

                      کی از راه رسیده اید؟

                                                 چرا بی چراغ سخن می گویید؟

درآخر هم باز با جمله ای از شاعر و دعایی برای خودم و همه دوستان خداحافظی می کنم:

صبوری می کنم تا کلمات عاقل شوند!

خداوندا به ما صبر و بصیرت به همراه تیزبینی و تقوا عطا کن! آمین!

 

 

   + مائده ; ۱٢:٠۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٩/۸
    پيام هاي ديگران ()