عینکی

روزنوشت های یک دندانپزشک بی تجربه

 

. . .

دلم هواي تو را کرده بود ميداني                   دلم که تنگ ميشود ميرسد به ويراني 

 هميشه قصه همين جا تمام ميشود و           نميرسيم به آن سطرهاي پاياني

چرا دروغ بخوانم ترانه ها ابري است                نشسته ام به حضور هواي باراني

کسي به داد درختان نمي رسد ديدي               چگونه خم شدم از طعنه هاي طوفاني

بهار ساده من بي جهت دلخوش بود                 گلي نمي مد از سينه هاي سيماني

نگو که دريچه واشد به سمت نور, نگو!           چه آفتابي در اين زوال ظلماني؟

به من اجازه فريادهاي پنهاني ده                    که ذوب مي کندم گريه هاي پنهاني

                                                                                          

   + مائده ; ۱۱:۳٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۱٢
    پيام هاي ديگران ()