عینکی

روزنوشت های یک دندانپزشک بی تجربه

 

گم شدم يا دارم ميشم! نميدونم!!!

 

   + مائده ; ۱:۳۱ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۳٠
    پيام هاي ديگران ()

 

آيه اي از ابهام بر دلم نازل شد

                 روحي از وهم به دالان دلم باز دميد

                                 دل من, رهرو آيين بلند فرهاد

                                                                  ليلي از راه رسيد.

چشم در چشمانش

              گيسوانش در باد

                               در دلم مي جوشاند

                                                     شور مجنون , فرهاد

هر دو در جاده مرز تماشا در راه

                  شاخه ها شور تماشايي ما را ديدند

                                   سيبي از شاخه اي آويز به پايين افتاد.

سيب را داد به من

                  حرمت سيب سراپاي مرا آتش زد

                                                    هستي ام داد به باد

شور شيدايي من

          يک غزل باران بود

               شايدم ذره ي عشقي که به من داشت دلش

                                                    عشقي از جنس غرور

                                                         پشت ديوار دلش پنهان بود

دست در دستانش

       شور مجنون در ياد

              من به او مي گفتم :

                            سايبانت جاويد

                                    دشمنت بي بنياد

                                              او به من مي خنديد

من به او شيداتر

                او به من ايمان داشت

                           من يقيني ز بلنداي فلک بالاتر

همچنان گرم به شيدايي خويش

         غافل از آمدن يک پاييز

                     راه طوفان در پيش

                                 روز هاي تب رويايي من

                                                       از پس هم رفتند

يک سبد خاطره از نرگس و سيب

                            در دلم ماند به ياد

                                  تا که اين بخت حسود

                                          طالع شوم همان شور تماشايي ما

منکر خلقت سيب

             عاقبت شور مرا پايان داد

                                 از من انگار بريد

                                         کوله بارش برداشت

                                                         پشت هر لبخندش

    يک قدم فاصله تا ما مي کاشت

                  سيب از دست من افتاد زمين

                                    سيب را کاش که يکبار دگر بر ميداشت

گفتم اين بار دگر

              شايد از رنجش تکرار حضورم خسته است

                          ولي اي کاش که مي ديد چه سان قلب مرا

                                                  به تماشاي نگاهش بسته است

من سراپا ترديد

          او هم آواز غرور

                من به مهرش مشتاق

                            او به من مي خنديد

                                     مثل بيگانه اي از وادي دور

                                                            بي تلاطم بي شور

                                                                     مثل پايان عبور

ساحل خاطره اش موج را برد ز ياد

                           کاش او مي دانست

                                            شور بي مرز جنون

                                                               اشتياق فرار

ادامه دارد......

   + مائده ; ۱٠:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/٢۸
    پيام هاي ديگران ()

 

             اين هم قسمت اول شعري که قولش را داده بودم: 

قصه ليلي و شيرين و فراق                سوز مجنون و غم و ناله و داغ                                                              قصه اي تکراري است

 ليک تا عشق و دل و عاطفه با ما اينجاست

                                             مکتب ليلي و مجنون جاري است.

شرح افسانه ي من

             آيه عشق ولي از لاهوت  

                       ليک هم رنگ زمين        

                                 به مجازات هبوط

قصه ام يک طپش از عمق نگاه       

                   معني آيه سيب

                               قصه ليلي و ماه

پشت ديوار زمين 

                   آنطرف تر از ماه

                                            سايباني از نور

                                                                و خدا در درگاه

يک بغل آرامش 

                يک تلاطم اميد

                                    از پس ظلمت ها

                                                    قلب ما را مي ديد

مي شد از ما رنجور

                بند ما را مي ديد

    شايد او هم مي گفت :

                           "کاش اين بنده من , عشق را مي فهميد."

شايد او هم مي گفت :

                " بنده ام بي پرواست.

                             کاش او مي دانست,

                                                 قلب او سهم خداست."

و برامان بنوشت:

        "عشق و هجران و نبرد

                           روزي اهل زمين

                                    شد مقدر اينک

                                          ببريدش پايين."

عشق را آوردند

             آن طرفتر از ماه

                        هديه کردند به ما

                                      هديه اي از درگاه

آيه ي عشق به دلها تابيد

                 سيب سرخي افتاد

                                گويي از پشت خرابات زمين

                                           از پس آينه ها, باز خدا مي خنديد.

و خدا مي دانست

          دستهامان بسته است

                   عشق نا مفهوم است

                                     پر و بال پرواز

                                           در قفس بشکسته است

آيه ي افلاکي

          ليک اينک خاکي

                    يعني اين قلب بلا ديده من

                              بايد اين بار به جبران هبوط

                                               عشق را مي فهميد

                                                               يا خدا را مي ديد.

و خدا ديد که دل رنگ زمين است و فريب

          عشق آبي است غريب

                 پس به ما عشقي داد

                           عشقي از رنگ مجاز

                                    عشقي از جنس زمين

                                                           که شود باراني

      بپريم از قفس تنگ زمين

                                  و در آخر.....

                                                   پرواز

 

چطور بود؟ اگر مي خواهيد بقيه اش را بخوانيد , حتما برايم بنويسيد.    

   + مائده ; ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٢/٩/٢۸
    پيام هاي ديگران ()

 

زماني تنهايي را نعمتي احساس مي‌‌كردم و با وجود حقيقت از تنهايي لذت مي‌بردم. اما بقول شريعتي: «اكنون تنهايي نيز از من گرفته شده است» چه زيباست شريعتي در كتاب كوير، در نامه‌اي به دوستم در چند جمله بعد از جمله قبل زيباتر بيان مي‌كند: «هرگاه با ديگران بودم خودم را تنها مي‌ديدم. تنها با خودم، تنها نبودم اما، اما اكنون نمي‌دانم اين ”خودم“ كيست؟ كدام است؟» بعدها ادامه مي‌دهد: « اوه كه خسته شدم! بايد رها كنم. رها مي‌كنم اما چگونه مي‌توانم تحمل كنم؟ تاكنون همه رنج تحمل ديگران را داشتم و اكنون تحمل خودم رنج‌آورتر شده است.مي‌بيني كه چگونه از تنهايي نيز محروم شده‌ام ؟!»

اين راتوی يک وبلاگ خواندم.

 

   + مائده ; ۱:۱۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٢/٩/٢٢
    پيام هاي ديگران ()

 

منتظره يه شعره خيلی قشنگ باشيد! اگر شاعرش که ۸ ساله با هم دوستيم اجازه بده می نويسم.

 

   + مائده ; ۸:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۱۸
    پيام هاي ديگران ()

 

اشک عصاره حيات انسان است. آن گاه که در آتش عشق می سوزم

يا در شدت درد می گدازم و سراپای وجودم لطف می شود عشق می شود

سوز می شود عصاره وجودم در قالب زيبا ترين چيزها  اشک بيرون می ريزد.

                                                                                      شهيد دکتر مصطفی چمران

 

   + مائده ; ۸:٥٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۱٧
    پيام هاي ديگران ()

 

I usually leave when all the words are said. But with you there s always more sweet words to say. And when my mind starts wandering up the winding the road ahead, my feet don’t seem to want to

 walk.                                  

From: Staying song        

 

 

I really don’t wanna hear it, but the singer keeps singing that song:                                                    

I gave my love … you don’t earn it.                       

I gave my life but you wouldn’t stay.                     

And I hope you will return it someday.                   

I gave my love you didn’t earn it.                         

I gave my love but you threw it away.                  

And I hope you will return some day.                     

From: The radio         

 

 

Rings of grass and crowns of flower                      

They are gone, gone, gone.                                

Castles of sand with sea shell towers                     

Gone, gone, gone, gone.                                     

She has gone away where the dreams are small,        

But the castles are rock and they never fall.           

And left me hereto live among all                         

That is gone, gone, gone, gone, gone, gone.             

From: Rings of grass   

THE LYRICS                                

Shel Silverstine                            

 

   + مائده ; ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۱٤
    پيام هاي ديگران ()

 

  بدان که به اندازه خوبيهايت خوب خواهی زيست!

اين را قبلا خوانده ام. ولی الان يادش افتادم. خيلی مهمه. باورش کنيد!

   + مائده ; ٩:٤۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۱۳
    پيام هاي ديگران ()

 

   ميگن بداخلاقه.ميگن مغروره.ميگن خودش را بالاتر از همه مي بينه. ميگن مي خواد با همه دعوا کنه. ميگن خشنه. ميگن مي خوا همه را ضايع کنه.

تقريبا همه همين چيز ها را ميگن.

 تا حالا هميشه تنها ديدمش. هيچ وقت نديدم با کسي راه بره. به جز يکي دوبار آن هم به ضرورت نديدم با کسي حرف بزنه. هيچ وقت نديدم با کسي حال و احوال کنه. هيچ کس هم باهاش کاري نداره. هميشه تنهاست.

ميگن يه هو اين طوري شده. ميگن قبلا خوش برخورد بوده و زودجوش .

ولي نميگن چرا اين طوري شده. نميگن !! نميگن حالا که اين طوري شده چرا به حاله خودش گذاشتنش. نميگن که چرا سراغش نرفتند تا مشکلش را حل کنن.نميدونن که اصلا مشکلي داره يا نه!فقط ميگن آدم خوبي نيست. باور کن!

 ولي مگه خودشن خوبند که اين طوري ولش کردن "؟

 

   + مائده ; ٩:۳٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۱۳
    پيام هاي ديگران ()

 

يک نفر امروز می گفت:

گفتم زقيدش يابم رهايی    ليکن چو آهو سر در کمندم

بعدش هم گفت:

بی وفايی رسم روزگار نيست. رسم آدمهايی است که خودشان را بزرگ ميداانند.حالا هستند يا نيستندش بماند. الحق رسم قريبی است!

   + مائده ; ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۱٢
    پيام هاي ديگران ()

 

. . .

دلم هواي تو را کرده بود ميداني                   دلم که تنگ ميشود ميرسد به ويراني 

 هميشه قصه همين جا تمام ميشود و           نميرسيم به آن سطرهاي پاياني

چرا دروغ بخوانم ترانه ها ابري است                نشسته ام به حضور هواي باراني

کسي به داد درختان نمي رسد ديدي               چگونه خم شدم از طعنه هاي طوفاني

بهار ساده من بي جهت دلخوش بود                 گلي نمي مد از سينه هاي سيماني

نگو که دريچه واشد به سمت نور, نگو!           چه آفتابي در اين زوال ظلماني؟

به من اجازه فريادهاي پنهاني ده                    که ذوب مي کندم گريه هاي پنهاني

                                                                                          

   + مائده ; ۱۱:۳٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۱٢
    پيام هاي ديگران ()

 

 

                                        عيد تون مبارک!

 

   + مائده ; ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/٦
    پيام هاي ديگران ()

 

ماه رمضون هم داره تمام می شه.

خدا!!!

   + مائده ; ٩:٢٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٩/۱
    پيام هاي ديگران ()