عینکی

روزنوشت های یک دندانپزشک بی تجربه

 

                بوي سيب

 

عقل مي گويد بمان .عشق مي گويد برو و اين هر دو , عقل و عشق را خداوند آ فريده است تا وجود انسان در حيرات ميان عقل و عشق معنا شود, اگر چه عقل نيز اگر پيوند خويش را با چشمه خورشيد نبرد, عشق را در راهي که مي رود تصديق خواهد کرد . آنجا ديگر ميان و عقل و عشق فاصله اي نيست .                                                                                        شهيد مرتضی                                                                                                                                                        

 

 

 

   + مائده ; ٢:٤۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۱۱/۳٠
    پيام هاي ديگران ()

 

  نمی دانم از درونست یا بیرون. نمی دانم جسمی ست یا روحی.    نمیدانم . هیچ نمی دانم. ولی می دانم از نوع پریشانیست و دلهره. و می دانم که می فشارد این قلب را . هم نمی دانم درمانش سکوت است یا فریاد. خنده است یا گریه.تاریکی و یا روشنی.قرار یا فرار _در خود یا از خود_.نمی دانم.      

    سکوت را روزگاریست که پیشه کرده ام و فریاد را از یاد برده.

    خنده را که دیر زمانیست هر چند تصنعی بر لبانم نشانده ام و گریه !  آه که این کلمه ..... این کلمه هم دیر زمانیست که تکرارش آزارم می دهد. دوری من و آن , آن هم هر وقت می خواهمش, خود دردیست .

   نمی دانم . خدایا این چه دردیست؟ چه آزمایشیست این؟ می ترسم. می فهمی؟

برایم امن یجیب بخوانید. شاید شفایم دهد.

 

   + مائده ; ۱٠:۱۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۱۱/٢٦
    پيام هاي ديگران ()

 

وقتي که ديگر نبود،
من به بودنش نيازمند شدم...
وقتي که ديگر رفت،
من به انتظار آمدنش نشستم....
وقتي که ديگر نميتوانست مرا دوست بدارد،
من او را دوست داشتم...
وقتي که او تمام کرد،
من شروع کردم...
وقتي او تمام شد،
من آغاز شدم...
و چه سخت هست تنها متولد شدن...
مثل تنها زندگي کردن...
.....
مثل تنها مردن.
 "دکتر علي شريعتي"

   + مائده ; ۱٠:۳٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٢/۱۱/۱۸
    پيام هاي ديگران ()

 

زود تر نوشته بود ولی بايد می نوشتم:

اللهم اجعلنی اخشاک کانی اراک.

                       عيدتان هم مبارک.

   + مائده ; ٧:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۱۱/۱٢
    پيام هاي ديگران ()

 

تو از باغ به پنجره مي نگري ! من از پنجره به تو و سرسبزي باغ.

تو از دريا به ساحل نگاه مي کني! من از ساحل و از روي شنها به تو و امواج.

تو از آسمان به زمين مي نگري! من از زمين به تو و ابرها.

تو از روشني به تاريکي نگاه مي کني ! من از تاريکي به تو و درخشش! به روشني.

تو از زندگي به من مي نگري ! من از ....

تو مرا مي بيني در چارچوب پنجره , خشکی ساحل , در سياه زمين, در عمق تاريکي و در خودم.

من تو را در سبزي باغ , در خروش دريا , در آبي آسمان , در تلالو رنگها و در عشق زندگي .

چه با شکوهي تو! وقتي در اوج مي ايستي.

حتي به ديدنت افتخار مي کنم.

......حتي اگر نبينمت.

 

   + مائده ; ٧:٠۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۱۱/۱٠
    پيام هاي ديگران ()